چراغ دل تاریکم از این خانه مرو ، آشنای تو منم بر در بیگانه مرو ، شمع من باش و بمان نور ز تو اشک ز من ، جانفشان تو منم در بر پروانه مرو ، سوختی جان مرا آه مکن ، اشک مریز ، از بر عاشق دلداده غریبانه مرو .

 

۸/۸/۸۸  بر همگان مبار باد

 

 

پس از آخرین دیدار با دوستانت یادت باشد که ، به دوستانی فکر کن که دیگر فرصتی برای در

 

آغوش کشیدن یکدیگر ندارید.

 

 

خيلي از ماها، از آدم هاي شوخ خوشمون مياد و سعي مي كنيم

كه خودمون هم با اطرافيانمون شوخي كنيم

. اما بعضي وقتها همين شوخي هاست كه مسائل جدي رو پديد ميارن و باعث بعضي كدورت ها ميشن.

براي همين موقع شوخي كردن بايد خيلي مراقب باشيم.

در واقع شوخي هامون بايد جوري باشن كه باعث بشن با هم بخنديم نه اينكه به هم بخنديم...

 داش ابی شوخیتون اصلا با حال نبود اون شب یا یوسف  بشوخیتون باعث شد من ازتون فاصله بگیرم

می نویسم به یاد روزهای که با دوست خوبم پرهام بچه ناف ۲۰متری افسری می گذروندیم شبها و روزهای تکرار نشدنی که باهم سر می کردیم و شبهای طوفانی اغ برزه منطقه ای تو نقشه ای ایران هم نیست  و به یاد کلبه خاطرات برجک انتر ظالمی به قول ما بیسیم چیا وبه یاد برجکهای ۵۹ـ۶۰ـ۶۱ میله مرزی وبه یا کوهای سراسر برف که نه تنها من و پرهام هیچ بچه تهرانی تو هم عمرشم ندیده به تمام کثافتهای دوربرمون و بچه های هنگ مرزی که همیشه یادشون درخاطرما خواهد ماند علی شیرازی محمد رفیعی و پیر پاسگاه سعید مصطفوی .................................. و به یاد توله های افسانه ای و عید تکرار نشدنی سال ۸۸و سفره هفت سین که(سنگ. سیب زمینی. سیم کارت. سبز ی. سیم برق.

 ۱۰۰تومانی. سو منظور همهان اب است )تشکیل دهندش بودن وبه یاد خاطره نویسی رو دیوار ( زین پس نامرد خواهم زیست از همه دلسرد خواهم زیست )و خیلی چیز های دیگه تا اپی دوباره شاید مرخصی دوباره

                                                           نوشته شده توسط پرهام و مانی درسلماس موقع امدن به تهران و تولد داش پرهام              داش پرهام تولدت مبارک راستی از بابت کادویی که بهم دادی ممنون

سلام

بچه ها تو این مدتی که نیومدم داشتم فکر می کردم به خودم به شما به درد مشترکی که داشتم

هم دچارش شدیم به این که ما خودمون خودمونو تو شرایطی می زاریم که غمگینمون کنه .......مثلا

خود من هر وقت قراره غمگین بشم اول می رم یه جا که تنها باشم یه جایی که ازدر و دیوار غم بباره بعد 

به چیزی که منو غمگینتر می کنن فکر می کنم به همه چیزایی که منفین به همه فرصتهای که که از دست دادم

همینطور ادامه میدم تا می بینم همه غمها روسرم اوار شدن می بینم هیچی ندارم می شم بد بخت بغض خفم می کنه.......................................................

چرا ؟

چیزهای خوب فکر نکینم...............هیچی اصلا بی خیال

بعضی آدم ها مثل یه آپارتمان اند، مبله و شیك و راحت ، دو روز كه توش می شینی دلت می گیره. بعضی ها هم مثل یه قلعه اند ، خودت رو می كشی تا بری توش بعد می بینی اون تو هیچی نیست جز چند تا سنگ كهنه و رنگ و رو رفته. بعضی ها هم مثل خونه ویلایی اند ، پات رو كه می ذاری تو می فهمی دو روز دیگه باید از اونجا بری . بعضی ها هم مثل یه دیوار قدیمی كوتاه یه باغ اند ، می ری تو و هی قدم می زنی و باغ تموم نمی شه ، نگاه می كنی ، عطرها رو بو می كشی ، رنگ ها رو تماشا می كنی

دلم برای ذره ای محبت  لک زده است  ای که در خیالم

سرزده وارد میشوی برایم دسته گلی بیاور.

بیا تا برای  تمام رودها کوها و دشت ها نامه ای بنویسیم وروی کاغذ دیواری نقاشی کنیم

قاصدک را کبوتر را و شایدبامی را برای پرواز....................

عادت کرده ایم بی سلام از کنار هم  بگذریم .

عادت کرده ایم  بی جنگل بی دریاو بی عشق باشیم.

دراین دریای ظلمت  دل به کدامین فانوس ببندیم ؟

ای قلم یاریم کن تا بنگارم و به یادتوبه لحظه هایمرنگ بزنم با قلم تراش لبه های کندذهنم را تیز کنم

وبا پاک کن معطر خط خوردگیهای رفتارم رااز بین ببرم تا تو بیایی و تردیدی در دوست داشتن من نسبت بهخود احساس نکنی و با هر نشانه ساده ای  راه را بر من نبندی.

نوشته شده در تاریخ           ۲۲/۹/۸۷  پادگان